1982-1984 Sannyas in Krommenie

In 1982 woon ik, samen met mijn dochter, ex-vrouw en nog zes vrouwen in een 'Centraal Wonen' groep in Krommenie. Ik ben de enige man, behoudens nog twee mannen van Marokkaanse afkomst, die wel in ons groepshuis wonen, maar dat is tijdelijk en ze hebben geen beslissingsrechten. Ik leef al een tijdje van een uitkering van de sociale dienst, net zoals de meesten van mijn medebewoners.

verhuizen Onze verhuizer is een 'sannyasin'. Hij draagt rode kleren en heeft een ketting om met daarin de beeltenis van een kalende, wat oudere man die hij 'Bhagwan' noemt. Ik vraag hem wat dat te betekenen heeft en waarom hij een volgeling van die goeroe is geworden. Mij lijkt het namelijk helemaal niks. "Omdat Bhagwan zo'n gevoel voor humor heeft", is het antwoord. Intrigerend. Niet een antwoord dat ik verwacht had...

demo Ik ben al een tijdje lid van een buitenparlementaire groep, afkomstig uit de PSP, de 'Actieraad', die in het Zaanse actief is op alle gebieden waar het radicaallinkse gedachtengoed zich in die tijd mee bezig houdt, van betogingen tegen kernenergie tot het kraken van leegstaande woningen. Demonstraties, kraakacties en 'radicale therapie' zijn mijn leven geworden. De wereld veranderen en verbeteren via het verbeteren van jezelf. Politiek is persoonlijk en het persoonlijke is politiek.

utopia

Maar na een tijd ben ik niet meer happy, noch in de woongroep, noch in de Actieraad. Ik voel me vaak heel eenzaam en verloren in mijn witte zenkamer (muziek: Fischer Z - Red Skies over Paradise). In de woongroep is er een toenemende animositeit naar mij. Volgens de anderen doe ik te weinig in huis...

castaneda Ondertussen ben ik ook geïnteresseerd geraakt in de werken van Carlos Castaneda, J. Krishnamurti en George Gurdjieff. Door het lezen van vooral Castaneda ontstaat de behoefte om de diepere, andere, meer 'echte' realiteit te leren kennen, die in zijn boeken aangehaald wordt. Er wordt namelijk gesuggereerd dat er achter / onder / boven de gewone consensus-realiteit er een andere werkelijkheid ligt die ten grondslag ligt aan de 'gewone' werkelijkheid en er tegelijkertijd bovenuit stijgt. En dat je met behulp van bepaalde technieken kennis kan maken met deze realiteit en er zelfs één mee kan worden. Dat idee trekt mij enorm aan. Het échte geheim te weten komen, Verlichting bereiken, Ontwaken, de Oorsprong kennen… Fascinerend! En blijkbaar gaat dat gepaard met een stap-voor-stapontwikkeling. Een pad. En dus moest ik op zoek naar een leraar die zo'n pad aanbiedt. Ik had geen geld om te reizen naar India. Ik had ook een dochter waar ik me verantwoordelijk voor voelde. En ik ben in feite een voorzichtig mens die zich niet hals over kop in gevaarlijke situaties wil begeven.

De beroemde 'fuck tape':

Heel grappig natuurlijk, maar feitelijk wel gejat van de Amerikaanse standup comedian George Carlin... Zo weet ik nu.

Tijdens een bezoek aan de Kosmos (de wekelijkse swingavond), samen met enkele mensen van de woongroep, heb ik een diepgaande ervaring. Ik heb er wat wiet gekocht van de huisdealer in het theehuis en steek een joint op. Het spul werkt helemaal niet goed uit en ik wordt heel angstig en paranoïde. De angst wordt steeds sterker, tot ik helemaal verstijfd ben, compleet vervreemd en in mijn hoofd. Dan ineens slaat het compleet om. Ik voel me volledig vrij, volledig helder en volledig aanwezig in mijn lichaam. Het voelt wonderbaarlijk. Mijn 'mind' en mijn lichaam lopen precies synchroon. Lopen, zitten, ademhalen, alles gaat volkomen twijfelloos. Ik loop een tijdje rond in het gebouw. Slechts één iemand zit op dezelfde golflengte als ik en we glimlachen naar elkaar in wederzijdse herkenning. Alle andere mensen zitten zichtbaar in hun hoofd en zijn enkel met zichzelf bezig. Zelfs als ze met elkaar praten, praten ze niet met elkaar, maar tegen elkaar, als robotten die hun programma afdraaien. Ik besef dat ik dat normaliter ook doe, net als iedereen. Ik besef ook dat mijn grootste bezorgdheid bestaat uit wat mensen van mij zullen denken, zelfs als ik alleen ben! Maar nu niet. Ik heb de indruk dat ik precies kan zien wat mensen denken en geniet enorm van mijn toestand. Pas bij het naar huis gaan slaat de twijfel toe: hoe kan ik in deze toestand omgaan met mijn huisgenoten? Die snappen hier niets van. De twijfel brengt weer angst voort en binnen de kortste keren ben ik weer gewoon neurotisch en 'onverlicht'. Ik heb daarna nog lang geprobeerd om opnieuw deze toestand te beleven, maar zo werkt het natuurlijk niet...

De drugs die Carlos gebruikte (weliswaar onder begeleiding) zou ik nooit zelf durven nemen. Cannabis is (blijkbaar) meer dan genoeg. En dus zoek ik om me heen naar iemand die bereikbaar en veilig lijkt. En misschien ben ik ook wel wat stuurloos en eenzaam en heb ik behoefte aan een zekere status, namelijk van iemand die 'Diepe Kennis' heeft…

Ik zie me nog in Krommenie op straat lopen, terwijl ik me afvraag wat er met mij aan de hand is en ik realiseer me dat ik 'zoekende' ben en dat ik me behoorlijk radeloos voel. Wie zou mij hiermee kunnen helpen?

bhagwan De enige die ik ken in mijn omgeving (van horen zeggen natuurlijk) is Bhagwan Shree Rajneesh. Maar dat is toch die enge, kapitalistische, patriarchale goeroe? No way dat ik me daaraan zal overgeven! Krishnamurti leeft ook nog, maar zijn boeken heb ik letterlijk in een hoek gesmeten: hij biedt geen enkele techniek, geen enkele methode, dus daar heb ik niets aan! Ik wilde bij een echte 'Meester' in de leer die zelf de weg gegaan is en zijn kennis wil overdragen en me kan laten zien hoe je, stap voor stap, verlicht kan worden en zo kom ik toch, via het contact met een aantal leerlingen van Rajneesh, met hun goeroe in aanraking.

Ik ben absoluut geïnteresseerd geraakt en besluit dat ik die man wel eens wil ontmoeten en breng een bezoek aan het Rajneesh-centrum in Amsterdam. Het centrum is op een boot en heet Amitabh, wat 'oneindig licht' betekent. Ik vraag aan de centrumleidster of Bhagwan wel eens naar Nederland komt. Nee dus. Ik moet naar hèm toe, zegt ze. Ik zeg dat ik dat belachelijk vind. Ze glimlacht alleen maar...

og Ik lees onder andere van Rajneesh 'My Way, the Way of the White Clouds' en 'Oorspronkelijk Gezicht' van Amrito / Jan Foudraine. Alleen al het feit dat intelligente mensen als Foudraine en allerlei top-therapeuten (Paul Lowe (Teertha), Michael Barnett (Somendra), Alan Lowen (Rajen)) uit de humanistische psychologie hun heil gaan zoeken bij Rajneesh betekent voor mij dat dit op zijn minst geen complete flauwekul is.

ww Bij het lezen van zijn boeken val ik achterover van verbazing: de zienswijzen van die man halen mijn hele denkwereld overhoop. Ik schrijf zinnen heel groot op de muur van mijn woon-unit om die tot me te laten doordringen. Ideologieën als socialisme en feminisme worden door Rajneesh ontmaskerd als constructies van de mind, als louter theoretisch. Het kunstmatig opleggen van dergelijke ideeën kan nooit werken. De geschiedenis gaat zoals ze gaat en 'kapitalisme' is in feite geen ideologie, geen 'isme', maar gewoon de als zodanig gegroeide economische realiteit. Rijkdom is geen schande, innerlijk, noch uiterlijk.

Ik voel me bevrijd van een hele hoop bagage. Ik hoef ook geen actie meer te voeren! Er lonkt een heel nieuw leven van zelfonderzoek en meditatie, een reis in mijn eigen psyche, op zoek naar de diepste waarheid.

Ik ga een week door Nederland fietsen en neem een boek van Bhagwan mee. Tijdens de reis wordt het steeds duidelijker dat ik ook sannyasin wil worden. Het feit dat Bhagwan absoluut niet politiek correct is en schuine moppen vertelt vind ik geweldig. Het is die vrijmoedigheid, het zich van niemand iets aantrekken (en natuurlijk de belofte van 'verlichting') dat mij enorm aanspreekt. En toch blijf ik me verzetten en het hele gebeuren in vraag stellen.

Uiteindelijk zie ik in dat ik zelf geen antwoorden meer heb en geef het verzet op. Ik leg bewust mijn leven in de handen van Rajneesh.

niketana Om sannyas te nemen maak ik een afspraak met 'Acharya' Niketana in het Rajneesh meditatiecentrum Amitabh, dat nu gevestigd is in een pand aan de Prinsengracht. Kennelijk vertrouwt Niketana het niet, want hij vraagt me om eerst een aantal Rajneesh meditaties in het centrum te komen doen en daarna pas een beslissing te nemen. Ik moet ondertussen ook rode kleren gaan dragen.

Ik volg twee weken lang elke dag de meditatiecursus in het centrum. Ik leer alle belangrijke Rajneesh-meditaties te doen. Ik verf al mijn kleren rood. Tegelijk kijk ik enorm op naar al die 'ervaren' sannyasins, die mij trouwens geen blik waardig gunnen, omdat ik nog niet 'echt' bij de club hoor...

mala Tenslotte komt de toestemming en na een tijd komt dan ook de brief van de secretaresse van Bhagwan. In het centrum kan ik mijn mala (een ketting van houten kralen met daaraan een medaillon met een foto van Bhagwan) ophalen (helaas niet zo'n mooie houten, maar eentje van plastic, met ook nog een haar in de medaillon), die ik voortaan altijd over mijn rode kleren moest dragen.

De echte ceremonie vindt plaats in Heerde in de grote commune daar ('De Stad Rajneesh'). Ik heb ook mijn moeder uitgenodigd, die gelukkig in een goeie periode zit. Je kunt zeggen wat je wil over haar, maar ik ben best trots op haar dat ze er bij wilt zijn!

Ik heb afscheid genomen van de Aktieraad. Ik voel me totaal niet meer thuis in die leefwereld. Alleen R. steunt mij hier in. De anderen begrijpen er, denk ik, niet veel van.

Ik breng in die tijd dikwijls een bezoek aan een kleine sannyascommune in Bergen aan Zee. Hele lieve mensen. Ik hoor daar ook voor het eerst over de therapiecommune 'Grada' in het nabijgelegen Egmond aan Zee. Er gaan wilde verhalen de ronde over die plaats. In Bergen maak ik ook de lichtjesavond mee, waarbij de mensen hun huizen en tuinen versieren met waxinelichtjes. Echt prachtig! Samen met de 'residents' van de commune worden er dingen op de wekelijkse markt verkocht. Een koppel wat oudere sannyasins verkopen er handgemaakte grappige beeldjes. Ik verkoop zelfgemaakte reproducties van Tarotkaarten.

By the way, ik neem het feit dat ik een nieuwe naam heb heel ernstig en verlang/eis van iedereen om mij heen om mij ook daadwerkelijk zo te noemen. Niet iedereen in de woongroep kan mijn nieuwe levensinstelling waarderen en soms is er sprake van openlijke vijandigheid. Niet leuk.

sadhana Mijn eerste therapiegroep doe ik met Ma Prem Asha in de grote Sadhana commune aan de Havenstraat in Amsterdam. De commune woont in een verbouwde gevangenis. Asha was ooit de vriendin van ene Veeresh hoor ik later. Het is een weekendgroep, genaamd 'Tao' en het is een soort kennismaking met verschillende therapie- en meditatievormen, zoals bio-energetica, encounter, dans, enzovoort. Bij één van die structuren, een tantra-oefening, moeten we ons helemaal uitkleden en gaat het licht uit. Ga je gang, doe wat je wilt zegt Asha. Strelende, in elkaar gestrengelde, warme, anonieme lichamen. Fantastisch! Helaas duurt het maar een half uurtje.

Aan het eind van de groep is er een evaluatie. Ik zit daar een beetje arrogant te zitten in mijn djellaba, die ik nog van A. gekregen heb. Ik vraag Prem Asha wat ik hierna zou moeten doen. Zij zegt dat ik eigenlijk drie weken lang de 'Dynamic' zou moeten doen, maar dat ik dat niet zal doen. In plaats daarvan zou ik nog maar een joint opsteken en er eens over nadenken. Doing! Ze slaat exact de spijker op zijn kop!

Na de groep komt M. mij ophalen en doe ik op mijn kamer 21 dagen lang, elke dag, de dynamische meditatie, ik kan mezelf anders niet in de spiegel aankijken. Mijn mede-woongroepgenoten, met name mijn buurvrouw zijn uiteraard minder te spreken over het ochtendlawaai dat ik maak...Overigens doen vaak een aantal groepsleden mee met mij. En de kinderen doen enthousiast mee met de gibberish meditatie!

oregon In de zomer vindt in Oregon het tweede wereldfestival plaats. Het is de bedoeling dat zoveel mogelijk sannyasins daar naar toe gaan. In het meditatiecentrum wordt er flink voor gelobbyd. Ik wil wel, maar ik heb geen geld. Ze zeggen dat dat geen excuus is en dat ik anders Bhagwan maar een brief moet schrijven waarin ik uitleg waarom ik niet kan komen. Ik vind dat ik inderdaad niet kan aankomen met zo'n stom excuus en geef toe aan de emotionele chantage. Het resultaat is wel dat ik in no-time genoeg geld bij elkaar heb voor een retour naar New York, de Greyhound-bus naar Portland en een week verblijf in Rajneeshpuram. Ik kom onder andere aan de poen door van iedereen in huis geld te lenen - geld dat ik overigens nooit teruggegeven heb… Wel moet ik nog een visum regelen bij de Amerikaanse ambassade. Ik ben bang dat mijn anarchistische verleden mij parten gaat spelen, maar dat is gelukkig niet zo (en stiekem vind ik dat nog jammer ook...).

In het vliegtuig zitten nog een paar sannyasins op weg naar het festival. Ik ken ze niet. Na aankomst op het vliegveld vraagt de douane honderd uit en informeert of ik genoeg geld bij me heb en daarna neem ik een taxi naar New York. De huizen in de buitenwijken zien er vreemd bekend uit. Ik krijg een soort déjà vu gevoel. In New York ga ik naar de YMCA op 47th Street. Ik moet een nachtje blijven, omdat de Greyhound pas de volgende dag vertrekt. Ik weet niet meer hoe ik dit allemaal heb uitgezocht. Misschien wel niet en doe ik alles op goed geluk. Het kamertje in de YMCA is klein en duur (de dollar gaat voor f3,50!). Het kleine raampje ziet uit op een blinde muur. Rondlopen in Manhattan. 5th Avenue. Er liggen mensen op straat. Dronken? Dood? Iemand waarschuwt mij om niet in bepaalde wijken te komen, wegens veel te gevaarlijk. In een boekhandel in wat laagbouw krijg ik weer een gevoel van déjà vu. Ook één van de wolkenkrabbers komt me bekend voor. Het is een oud gebouw met veel gebroken ramen. Ik fantaseer dat ik in een kamertje achter zo'n raam in de jaren '30 heb gewoond en daar diep verzonken ben geweest in esoterische studies. Ik vind de stad vies en lawaaierig, maar ook fascinerend. Voetgangers lopen als robots in colonne door de straten. Het is er tot diep in de nacht precies even druk als overdag en de helft van de auto's is een 'yellow cab'.

De volgende dag naar de Greyhound-garage (Port Authority Bus Terminal), hoek 41st en 8th Av. Dan drie dagen en nachten onderweg naar Portland. Onderweg stoppen in Chicago en Cleveland. Eten in Burger Kings, waar ik voor het eerst van mijn leven eet van een saladbar. Door de prairie. Links niets, rechts niets. Eindeloos. Langs Salt Lake City en dan in de nacht door de Rocky Mountains...

Van de aankomst kan ik me niet veel meer herinneren. Ik overnacht met nog wat sannyasins in een motel langs de weg. De tv heeft tientallen stations met op elk kanaal om de 10 minuten reclame. Afschuwelijk! We bezoeken in onze rode kleren en mala's ook nog een plaatselijk café waar we benaderd worden door een 'redneck' die ruzie zoekt. Hij zegt ons: “you ain't no Christians”. De eigenaar pakt een geweer en jaagt hem weg terwijl hij zegt: “in my place no bigotry!”.

oregon De volgende dag worden we opgehaald door één van de (ex-school-) bussen van de Buddhafield Transport van de ranch. Na een tocht door de kale bergen komen we aan in 'Rancho Rajneesh'. Daar worden we verwelkomd en krijgen we instructies. We worden begeleid naar één van de duizenden tenten, waar we met 2 of 3 (?) in moeten slapen. Op de hoofdkussens ligt een tekst: “Welcome beloved”.

Elke ochtend om 8 uur is er Satsang in de Buddhahall. Ik erger me aan de mensen, die nadat ze hun schoenen hebben uitgedaan, naar binnen hollen om de beste plaatsen in te nemen. Bhagwan is in stilte, maar beweegt wel mee met de muziek. We doen de Gatchami's. Best indrukwekkend als je dat met een paar duizend mensen tegelijk doet. Aan het eind van de satsang (“a silent heart to heart communion with the master”), wordt er gezongen en zijn er mededelingen. Sheela somt een keer een hele reeks namen op van sannyasins, veelal therapeuten, die 'verlicht' verklaard zijn. Ze krijgen ronkende titels zoals Sambuddha Swami Anand Blablabla, Acharya, etcetera. Achteraf blijkt dat dit een grap was, omdat het ego van de therapeuten enorme proporties heeft aangenomen. Na de satsang is er de 'drive by', waarbij we allemaal langs de weg staan en 'namasté' doen als Bhagwan voorbij komt in één van zijn Rolls Royces.

De ranch zelf is compleet overweldigend. 'We' hebben zelfs een vliegveld! Ik accepteer dat er security rondloopt met machinegeweren. Er is al eens een bom ontploft in een hotel vlakbij en in India is er al eens een aanslag gepleegd op Bhagwan. Het eten is ook geweldig. Ik herinner me nog het vegetarische, naar bacon smakende bijgerechtje. En ook de geur van de woodchips die op het eetterrein op de grond liggen. Maar ondanks al die mensen en al die vrolijkheid voel ik me meestal zeer eenzaam. Ik heb ook praktisch geen geld om 's avonds uit te gaan in de disco's of iets te kopen in de winkels. Alles is schrikbarend duur. Er is een Hollandse ma die ik vaag ken uit Amitabh en ik geloof dat we een keer gezoend hebben. Verder niets.

teertha Ik sta in een kantoor een keer naast de beroemde Ananda Teertha, Bhagwans 'plaatsvervanger'. Een grote man. Ik ben bang van hem, zoals ik bang ben voor al die bekende namen. Ik maak ook met een groep mensen een wandeltocht door de bergen. Ik heb een gesprek met Swami Ramses Shaffy over het hebben van schulden. Hij heeft ook veel schulden, veel meer dan ik (iets van 100.000 gulden!), maar maakt zich daar absoluut geen zorgen over. Verbazingwekkend! Ik vind hem wel een toffe gast.

Bij de terugreis ben ik helemaal blut. Ik heb alleen nog een paar dollar om onderweg af en toe wat te kunnen eten. Ik maak kennis met wat sannyasins in de bus en die nemen mij bij aankomst in New York naar hun villa een eindje up state. De volgende dag naar JFK. Daar eet ik in het restaurant wat mensen hebben achtergelaten op hun borden. De reis stopt in Brussel Zaventem om een uur of 10 's avonds. Er gaat geen trein meer naar Amsterdam, laat staan Krommenie. Ik kom liftend niet verder dan Eindhoven en ga op zoek naar een sannyascentrum. Dat lukt niet. Het enige wat nog open is is een home voor daklozen. Hier krijg ik een bed en een stapel boterhammen. Er is ook een groepje mannen daar die continu door Nederland reizen in een autootje, van de ene home naar de andere. Ik luister naar hun verhalen. De volgende dag lift ik naar huis.

santosh Tijdens een ander festival blijf ik een paar dagen in de grote commune in Heerde (of is dat in dezelfde tijd als mijn sannyasceremonie? ik weet het niet meer). Mijn dure slaapzak wordt er gestolen en ik maak een 'optreden' mee van Santosh, de bekende dehypnotherapeut. Hij zit op de vloer van de verhoging en spreekt langzaam de menigte toe. De zaal is stil... Het regent... “Just listen to the rain...”, zegt hij. We doen onze ogen dicht en luisteren naar de regen...

kinderbeelden Dat doet me denken aan een boek dat ik in die tijd aan het bestuderen ben: “In de ban van je kinderbeelden” van Siddharta van Langen. Ook dat gaat over dehypnotherapie. De groepen met Santosh duren vaak 3 maanden en zijn peperduur. Soms vinden ze plaats op boten in Kashmir, zoals ik me kan herinneren van brochures.

Ik leer rebirthing bij één van de top-rebirthers in Nederland. Hij was één van de eerste die rebirthing naar Nederland bracht. Arrogante gast, die zijn guru (Babaji) oneindig veel beter vindt dan Bhagwan, want, ach, van dat kaliber, lopen er zovéél rond. Anyway, ik doe een aantal sessies bij hem. Een keertje betaal ik de sessie met het schilderen van een kastje. Rebirthing is heel vreemd in het begin: in een foetus-houding terechtkomen, kramp in mijn handen en armen, kramp rond mijn mond en moeilijk kunnen praten. Het tintelen overal. Het effect ervan is moeilijk in te schatten, maar ik besef wel dat het een zeer krachtig instrument is. De bedoeling is om 10 sessies te doen, maar ik doe ze niet allemaal, wegens te duur en wegens weerzin naar de trainer. Ik vind ook dat de begeleiding minimaal is. Hij zit gewoon naast mij en zegt of doet niets. Ik lees het boek van Jim Leonard en Phil Laut: 'Rebirthing, The Science of Enjoying All of Your Life'.

rebirthing Ik doe tevens een weekendgroep met groepsrebirting in Frankrijk (Angoulème). Ik ga er met de trein naar toe. Tijdens één van de sessies heb ik de eigenaardige gewaarwording dat er iemand zijn hand op mijn borst legt, terwijl er helemaal niemand is. Een deelnemer zegt achteraf dat hij zo 'open' geworden is en of wij dat ook zijn. De man is duidelijk fake. Hij weigert ook om mij en anderen een lift te geven. Ik weet niet of dit nu 'opkomen voor jezelf' is of gewoon botheid...Nou ja, ik voel me in ieder geval teleurgesteld.

In Heerde doe ik ook een rebirthing-sessie en nu hoor ik duidelijk water ruisen, terwijl niemand anders dat hoort. Herinnerde geluiden uit de moederschoot? Ik heb al verhalen gehoord van mensen die tijdens een sessie het verdovingsgas uitademen dat gebruikt is bij een keizersnede. En ook een groep met warm-water-rebirthing heb ik gedaan, geleid door een struise Ierse. Voor mij vreemd is het zingen van New Age-liedjes, zoals “The river is flowing”. Ik vind dat een beetje flauwekul.

Mijn meest vreemde ervaring met rebirthing heb ik terwijl ik de techniek voordoe op de kamer van M. Zij zet ook nog de lp 'Adem' op van Ellie en Rikkert Zuiderveld. Het is de eerste keer dat ik zonder begeleiding een rebirthing doe. Ik lig languit op de grond met mijn armen wijd en ineens hoor ik allerlei geluiden. Ze zijn spijkers door mijn handen aan het slaan, maar ik voel geen pijn. Ik voel wel het bloed vloeien. Ik hoor ook bijbelse namen roepen. Fantaseer ik dit? Ik word heel erg bang en zorg dat ik weer normaal ga ademhalen. De angst gaat niet weg, integendeel, ik word behoorlijk paranoïde en maak me zorgen om de gedachte dat het misschien wel eens waar zou kunnen zijn: ik ben de reïncarnatie van Christus! Ik krijg het niet verwerkt en bel de 'Grada Hotline' van de Grada commune in Egmond of ik zo snel mogelijk langs mag komen. Ik kan de volgende dag komen. Gelukkig is mijn angst al enigszins gezakt, maar toch voelt het goed om er over te praten. Ik heb een gesprek met Ma Prem V. en zij maant mij vooral aan om beter voor mezelf te zorgen... Dat was mijn eerste kennismaking met de therapeutische commune Grada Rajneesh.

Tenslotte doe ik ook nog een poging om zelf rebirther te worden. Ik richt een verzoek tot een aantal bekende rebirthers die gezamenlijk een dergelijke opleiding verzorgen en word uitgenodigd voor een gesprek. Ergens wringt er iets, maar kan er tijdens het gesprek mijn vinger niet op leggen. Ze zijn intimiderend en arrogant, besef ik later. Ik zeg toe dat ik inderdaad de opleiding ga volgen, maar heb heimelijk al besloten om het in feite niet te doen.

In één van de Rajneesh-meditaties die ik regelmatig doe (Gourishankar) komt het staren naar een kaars voor. Blauw licht zou nog beter zijn. Ik bedenk een soort olielamp met daarin een oplossing van een koperzout in olie. Dit zou wel eens kunnen branden met een blauw-groen licht. Ik schrijf mijn neef T. een brief hierover in de veronderstelling dat hij chemicus is, wat niet waar blijkt te zijn. Ik weet zijn adres via mijn oom. Ik doe verder niets met het idee, waarom weet ik niet.

Ik ben een keer op een meeting waar schilderijen verkocht worden. De swami die de boel organiseert nodigt mij uit om ook in zijn groepje te komen. De doeken krijgen we van ene Offer, een joodse slimmerik die die doeken in Israël koopt waar ze (letterlijk!) aan de lopende band gemaakt worden. Het zijn wel echte olieverfschilderijen, maar van hetzelfde schilderij bestaan wel tientallen kopieën. Pas bij verkoop van een schilderij betalen we de inkoopsprijs van f75,-. Wat we ervoor vragen mogen we zelf weten. De bedoeling is dat ik net moet doen alsof ik deel uitmaak van een groep 'jonge kunstenaars' die proberen aan de bak te komen. Sommige mensen trappen daar in. Als je binnen bent dan lukt het meestal ook wel om iets te verkopen. Met zijn vieren in een auto naar Haarlem, Schalkwijk en daar de galerijflats afgaan. Verschrikkelijk! Mij lukt het maar een enkele keer. De aanvoerder van ons groepje verkoopt wel goed. Ik heb, denk ik, te veel gewetensbezwaren. Eigenlijk is het oplichting en zo voel ik het ook. Ik stop ermee, nadat ik betrapt ben door de politie in een flat in Zaandam. Ik heb uiteraard geen ventvergunning en ben dus strafbaar. Na een tijdje op het bureau gezeten te hebben laten ze mij weer vrij. De agenten vinden 'mijn' schilderijen nog mooi ook!

Uiteindelijk wil ik ook wel deel uitmaken van een ‘echte’ sannyascommune. De grote communes verlangen behalve een bepaalde dagprijs ook dat de ‘verplichte’ reis naar Oregon van te voren al betaald wordt en die centen heb ik niet. Een kleine commune in [Utrecht] heeft die verplichting niet en ik vraag of ik daar kan komen wonen.

Dynamic Meditation:

Gatchami's:

Buddham sharanam gatchami
Sangham sharanam gatchami
Dhammam sharanam gatchami

I go to the feet of the Awakened One
I go to the feet of the commune of the Awakened One
I go to the feet of the truth of the Awakened One