1988 - 1992 Mudita, Amsterdam

In Mudita zelf krijg ik een klein kamertje en maak de rollercoaster mee die zich daar rond de figuur van Swami A. afspeelt. Ik voel me helemaal niet meer zo happy als op Mas Caraus, maar ben toch trots deel uit te maken van deze crazy bende die de 'Family' genoemd wordt. Medebewoner Z. over deze periode in een brief gericht aan een van de ex-bewoners:

“Let go:

Onze geestelijk leider maakte het vanaf het begin niet makkelijk. Er ging geen dag voorbij of het vertrouwen in hem was bij mij (en ongetwijfeld dikwijls ook bij anderen) volledig verdwenen. Om hem het volgende moment de voorkeur van de twijfel te gunnen. En dan weer te prijzen om zijn voorsprong en onorthodoxe handelswijze. De swami was insane; hij zette alles overhoop, ging onvermoeibaar door, sprak nachtenlang op mensen in, maar leidde de commune ook met beproefde verdeel-en-heers technieken. Iedere nacht of iedere volgende dag was er (dikwijls in besloten club) wel weer iets nieuws bedacht of besloten. Mudita was in dat opzicht erg bewegelijk. Er gebeurde altijd wat. En de sky is the limit… waarom ook niet? Alles was 'let-go'; gewoontes gingen overboord, weerstanden werden losgelaten, tradities gingen tegen de helling, kortom alles ging op de schop. Wat een experiment! De over de Amstel (in die bekende fucking bananaboat) afgedaalde Schot, haalde iedereen in huis. Meestal ging aan de intocht van de nieuwkomer een onweerstaanbaar, niet mals entree ritueel vooraf. Ik heb er in al die tijd veel meegemaakt en 'ben er nog moe van'. De commune groeide enorm. De binnenkomers hadden allen verwachtingen en op Swami A. rustte de zware taak deze waar te maken. De aanwezige 'ouderen' voelden zich met de gang van zaken dan weer gepasseerd of niet serieus genomen. Dan weer voelden zij de uitdaging van de verandering.”

High energy:

“Doordat er zo veel gebeurde en omdat er zoveel gekke dingen voordeden, leek Mudita voor velen ''the place to be''. Haagse R., N. en (strip)gevoelige T. waren vroeg van de partij. Vriend G. bromde straten verder, zijn meditatieve beklag. Hij heeft nooit op Mudita gewoond. Fantastisch was het. Maar ook onmogelijk en zèlfs afschuwelijk. Drank was steeds een probleem. Andere verslavingen ook. Alles draaide om high energy, turbo-endurance en dikwijls ook om allerlei onmogelijke therapeutische interventies. Dit alles zogenaamd in lijn met (omstreden) tradities van de therapeutische gemeenschap, gericht om onneembare psychologische barrières bij verslaafden te kraken. Ronduit ongeschikt voor veel andere contexten.

De weg kwijt:

“Wanneer wij (d.w.z. de toenmalige eerste bewoners) het bij tijd en wijlen met Swami A. niet (meer) zagen zitten, werden we gerust gesteld door gezaghebbende buitenstaanders. Zij ondersteunden de lijn van Swami A., maar kenden ook wel nuances. In die zin traden ze wel op als bemiddelaar. Ma Prem V. was er als een van de eerste bij. J. W. genoot ook ons vertrouwen. De Commune uit Den Haag (de Statenlaan) bood steun in ruil voor wederdiensten voor de commune en de ''Tempel''. Hans Bogers had een eigen agenda. Naast alle openheid, goedheid, warmte, zorg en liefde was er ook hardheid en onveiligheid en werd er ook af en toe meedogenloos met subtiliteiten omgegaan. Mudita had iets dubbels. Naast een warm nest was het ook een jungle, een slangenkuil, een 'street corner society'. Wie het volhield, kon er full time voor gaan. Kon in de buurt van de actie zijn, het hol van de leeuw, het episch centrum. Wie zich terugtrok marginaliseerde zich en kwam vroeg of laat automatisch in de problemen. De nominalisatie “you are full of shit” ging ruimhartig over de tong zodra ook maar ergens een teken van tegenzin of weerstand werd geproefd. Het doodde veel (ook terechte) kritiek. Hield velen, ook zoals jij schrijft, in lange tijd deemoedig op hun plaats. De inner circle ging langzaam aan meer en meer bestaan uit nieuwkomende devotees. Een belangrijk teken, dat er toen al op wees dat het aan de basis niet goed zat.”

Ik herinner me Family-meetings waarbij door de hoge energie het net lijkt alsof de lucht stroperig wordt en begint te trillen. Er gaat enorm veel drank doorheen en A. blijft maar joints draaien. Bij elke meeting is iemand de 'pispaal' en altijd wordt er muziek gedraaid die heel precies wordt uitgekozen voor het effect. 'Brothers in Arms' wordt bijvoorbeeld gespeeld in een meeting die over G. gaat. Zowel Swami A. als G. zijn van Schotse afkomst en het nummer benadrukt de band die zij met elkaar (zouden moeten) hebben. Iedereen in tranen. Het nummer heeft zelfs nu nog hetzelfde effect op mij. Ik ben ook een (paar?) keer het middelpunt geweest. Ik voel me doodongelukkig, maar houd mijn mond dicht. Waarom weet ik niet meer. Het feit dat ik niets zeg maakt de anderen en vooral Swami A. radeloos. Ze willen per se een reactie van mij en het gaat zover dat Swami A. V. vraagt om mij in mijn gezicht te slaan en er wordt ook iets wat ik belangrijk vind uit het raam gegooid. Ik geef geen krimp. Ergens laat ik daardoor mijn minachting zien voor het hele gebeuren, maar het komt nooit bij me op om gewoon weg te gaan. Ik ben veel te geboeid en vooral geïntimideerd door het gebeuren in Mudita en wil niets anders dan erbij blijven. Elke meeting wordt trouwens genotuleerd door B. die voor mijn tijd al tot huis-journalist is uitgeroepen.

Tijdens één van deze meetings wordt (onder andere?) J. buitengegooid omdat hij zich niet kan aanpassen aan de veranderde omstandigheden. Hij stamt nog uit de woongroep van daarvoor. J. is woedend en maakt een heel drama. Over drama gesproken, Swami A. kan er zelf ook wat van. Zijn stemming kan in een ogenblik wisselen van autoritaire leider tot absoluut slachtoffer, die uitspraken doet als ”I want you all to take care of me for the rest of my life”...Dat maakt hem dan weer sympathiek en menselijk in onze ogen. Sort of. Not.

We bezoeken met een groep mensen 'de Tempel', een therapeutische gemeenschap annex discotheek in Den Haag die onder leiding staat van Hans Bogers.

Van mijn beloofde laboratorium komt overigens niets terecht, maar ik heb wel een aantal hennepplanten staan op één van de balkons.

Swami A. zorgt op allerlei manieren voor geld, meestal tot grote verbazing van Z. die voor de financiën verantwoordelijk is. Z.:

“Het geheel had ook in termen van geld (en daar kon ik over meepraten) geen reële basis. Nagenoeg iedereen was afhankelijk van de 'soos' en velen hadden daarbij (soms fikse) persoonlijke schulden. Voor Swami A. was geld officieel een "minor fucking detail". Voor mij als financer was het niet zelden tobben om het saldo positief te houden. Het financiële beheer werd dikwijls niet serieus genomen. "Let go" was ook op dat gebied het devies. Vele duizenden schraapten we op die manier voor alles en nog wat bij elkaar, onder andere ook voor de bruiloft met V.. De opbrengst van de roemruchte Chivas Regal avonden (genoemd naar de bekende whisky… de naam werd bedacht door N. en samen bezochten we de importeur voor toestemming voor het gebruik van de naam) was in eerste instantie bedoeld om het benedenhuis op te knappen. Ook door ons zelf georganiseerd uitzendwerk, bracht geld binnen. Swami A.'s plan om alle bewoners hun inkomen (inclusief spaartegoeden) in te laten leveren, heeft het nooit gehaald. G. en ik weigerden en trotseerden Swami A.'s dreigement tot uitzetting. De 'leider' betaalde vanaf het begin geen huur, kreeg uiteindelijk salaris en drankgeld!”

chivas By the way, ik weet niet of het waar is, maar er wordt verteld dat Chivas Regal de favoriete whisky van Bhagwan is...

Ik kan me nu niet meer herinneren wat voor capriolen Swami A. allemaal uitgespookt heeft, maar een feit is wel dat we daardoor onder andere de benedenruimte van vloerbedekking (een houten vloer?) kunnen voorzien.

Ik zie me nog in de kamer van N. op de grond zittend telefoons beantwoorden. 'I am one of the boys' en ik vind het vreselijk spannend. Gaat het om nieuwe 'Muditations'? Gigantische Gein-parties? Afijn, zie het stukje van Z. hierboven. Er is altijd wel wat megalomaans aan de gang.

Bij één van de plannetjes is ook ex-vriendinnetje N. betrokken. Zij heeft het niet zo voor de macho-attitude van Swami A. en wordt verzocht of gaat uit eigen wil met haar clubje vrouwen eigen plannetjes maken in één van de kamers. Er komt niet veel van terecht geloof ik.

Hier wordt het heel moeilijk voor mij om te herinneren wat precies de tijdsvolgorde geweest moet zijn, dus het kan best dat ik één en ander door elkaar haal...

Ma Dhyan C. komt er bij, net als een paar anderen en ook R., die eerst een tijdje proefdraait bij ons. R. en ik worden uiteindelijk bij elkaar gezet op een kamer. R. is een toffe computerfreak die zelf synthesizers in elkaar zet. Ik kan me ook een prachtige piramidevormige lamp herinneren die R. in onze gezamenlijke kamer zet. Ik heb die nog van hem 'geërfd' en nog heel lang gebruikt.

larry Ik kan me ook herinneren dat S., R. en ik computerspelletjes spelen op de computer van S. Onder andere: Leisure Suit Larry.

Er volgt een trouwerij van Swami A. met V. in Abcoude. De Family wordt gevraagd om voor deze gelegenheid gekleed te gaan als een Amerikaanse maffia-bende. Dat betekent nieuwe kleren kopen voor mij: grijs streepjespak, hoed, stropdas. We bezoeken ook als Family en in maffia-kostuum Veeresh in de Humaniversity. Veeresh is niet echt happy met het gebeuren meen ik mij te herinneren.

Ook J. W. brengt ons een bezoek, misschien ter gelegenheid van de trouwpartij. Swami A. en J. hebben een hele goeie tijd en de hele commune geniet mee. Zo ziet vrijheid er dus uit, denk ik.

In deze tijd (?) wordt er ook een XTC-party bij ons georganiseerd. Ik zal dat nooit vergeten, want een aantal mensen vinden het nodig om in een dergelijke setting een encounter op te zetten met mij als mikpunt. Onder andere Sat S. en Swami A. doen hieraan mee. Dit is de hel. En nog steeds maak ik geen aanstalten om te vertrekken. Ik weet nog wel dat ik troost zoek en vind bij Z.

Het vliegtuigspel heeft het Gein en omstreken in zijn ban en iedereen is bezig om de 'seats' van zijn/haar 'vliegtuig' vol te krijgen met andere mensen. Als het vliegtuig vol is kan het 'opstijgen' en kunnen de stoelhouders zelf piloot worden van een vliegtuig. 'Vliegtuig' is maar een naam voor een positie binnen een piramidespel. Bij het 'opstijgen' van het vliegtuig wordt er uitbetaald naar de piloten die in een hoger vliegtuig zitten. Hier is het principe (van het net geplukt):

Om aan boord te komen moet je iemand boven je bijvoorbeeld 1000 euro betalen. Dan moet je zelf twee passagiers zien te vinden die jou betalen. Van de 2000 euro die je ontvangt moet je 500 euro afstaan aan diegene boven je. Dit is best leuk want je hebt in no-time 50% winst. Het spel gaat dan net zo lang door totdat er geen nieuwe passagiers meer instappen. Op dat moment stort de piramide in met tot gevolg dat de meest recente passagiers al hun geld kwijt zijn. De mensen aan de top van de piramide hebben zich aanzienlijk verrijkt.

Ik word feitelijk gedwongen om ook mee te doen, maar ik heb niet genoeg geld voor een eigen vliegtuig. Ik weet nog dat ik zelfs gebeld heb naar oude vrienden om mee te doen, maar die bedanken daar beide hartelijk voor. Met vier man (onder andere G. en D., een broer van Ma Dhyan C.) leggen we elk 250 gulden in voor een gezamenlijk vliegtuig. Die centjes heb ik nooit meer teruggezien, wegens te laat ingestapt. Hans Bogers komt ons en de rest van het Gein en omstreken tijdens een gigantische vergadering nog verder ophitsen om seats in vliegtuigen te kopen. Een aantal mensen verdient best veel geld met het spel. Onder andere Sat S. verdient genoeg om daarna een reis rond de wereld te maken. Mijn ex S. die in de Humaniversity zit speelt het klaar om seats in een vliegtuig te verkopen aan Albanese criminelen, die vervolgens naar Egmond trekken om hun geld te eisen. Ik weet niet meer hoe dit afgelopen is.

Swami I. en Ma V. worden in charge gezet van de commune. Ik kan me er niet veel meer van herinneren, behalve dat I. ongeveer net zo geschift is als Swami A. en net als hij een drank- en drugsprobleem heeft. Ik weet ook niet meer wat de aanleiding is voor de machtswisseling.

Daarna wordt Dhyan C. door Swami A. in charge gezet van de commune. Ik weet nog dat Dhyan C. verbiedt dat Swami A. nog langer zijn krat bier krijgt en dat hij een keer aan mij vraagt om hem anyway drank te geven. Ik weiger omdat ik trouw ben aan de regel dat Swami A. geen drank meer krijgt, maar die vindt dat hij dat zelf moet weten (en stiekem vind ik dat eigenlijk ook).

We maken in die tijd ook een blaadje, dat 'Friends Connection' wordt genoemd en door Robert op een zware daisywheel-printer wordt afgeprint in het toenmalige kantoor dat in die tijd volgens mij op de benedenverdieping gesitueerd is. Later verhuist het kantoor naar de 1e verdieping. De Friends Connection is de opvolger van de Rooie Gids en heeft een grijze kaft. Ik herinner me nog dat R. er in adverteert met het 'karmisch helen van geluidsapparatuur'. Er is ook sprake van de adressenlijst uit te breiden met mensen buiten het Gein, maar het is er nooit van gekomen.

Midden in de chaos van het vliegtuigspel vertrekt Swami A. met een aantal bewoners naar Mas Caraus. De rest van de commune (?) vertrekt naar Italië om een groep bij te wonen met Ma Deva P. en haar vriend. Daar treffen we ook Swami A. en clan aan. Ergens op de terugweg vindt één of andere encounter plaats, maar ik weet niet meer waarover het gaat. Het resultaat is wel dat ik gekoppeld wordt aan de Ma Prem S. die ik ken van de Humaniversity, blijkbaar omdat ik me veilig voel bij haar. Swami A., V., en anderen gaan door naar Can Pinous om te onderhandelen over een overname en zullen later terugkeren. Swami A. wil daar ook een centrum bouwen, waar hij dan zelf de scepter gaat zwaaien. Dat lukt niet goed. Vaag weet ik dat er daarna nog sprake is van contact met ene T., die ik overigens nog ken van de Humaniversity die in Frankrijk een krot in de buurt van Carcasonne aan het opknappen is.

De rest, ik ook dus, keert terug naar huis. Ik kan me nog herinneren dat we op een gegeven ogenblik te horen krijgen dat er door Swami A. geweld gebruikt is in Frankrijk en dat er besloten wordt dat ze niet mogen terugkeren naar Mudita. Ik wordt hierover ingelicht als ik net ben thuis gekomen van een bioenergetica-weekend op een boot met Ma R. en Ma N. Ik ben flink wat emotionele bagage kwijtgeraakt en voel me open en kwetsbaar. De realiteit van Mudita valt me daardoor bijzonder rauw op mijn dak. De dag dat ze terugkeren zijn we op onze hoede en doen we gewoon niet open. Iedereen is bang voor het mogelijke geweld.

Naar aanleiding van de terugkeer van Swami A. en V. moet er een meeting geweest zijn waarbij Ma Dhyan C. mij op de rooster legt. Het gaat over iets dat Swami A. in Frankrijk gezegd zou hebben over haar. Ik wil het niet zeggen, omdat Swami A. het mij in vertrouwen gezegd heeft. Ik voel me in een 'catch 22', want Ma Dhyan C. dreigt mij buiten te zetten als ik niets blijf zeggen. Ook de rest van de bewoners eisen dat ik tenminste iets 'geef'. Het enige wat ik kan verzinnen is om mijn plaat van Om Kalsoum op te zetten en te dansen voor iedereen. Ook dit is de hel. Ze laten me daarna gerust en ik weet nog dat S. een tijd bij mij komt zitten, wat ik enorm apprecieer.

Ik weet niet meer hoe Swami A. formeel te horen krijgt dat hij niet meer welkom is. Er wordt een woningruil gedaan tussen mijn oorspronkelijke appartement op de Vianenstraat 99, waar Swami A. en V. gaan wonen en het huisje naast/onder Mudita, dat ik officieel huur, maar waar Ma Dhyan C. haar intrek doet. Swami A. heeft trouwens de hele tijd gratis gewoond en dit privilege wordt met toestemming van de commune overgedragen aan Ma Dhyan C. zodra ze de leiding overneemt.

Ma Dhyan C. heeft trouwens zelf nog een andere bezigheid: ze baat een chique modezaak uit in de museumbuurt (eind van de Van Baerlestraat) in de stad (de naam ben ik kwijt), iets waarvan ze heel lang gedroomd heeft. De hele commune wordt regelmatig ingeschakeld om mee te helpen en ik geloof dat C. nog in de zaak zelf gestaan heeft als verkoopster. Uiteindelijk loopt de zaak helemaal niet goed en al na een paar maanden wordt ze gedwongen haar droom op te geven.

poekie Feit is dat Ma Dhyan C. rust brengt in de volslagen crazy toestand van elke dag meetings tot diep in de nacht. Er komen ook nieuwe mensen bij ons wonen: S. met haar twee kinderen en nog anderen. S. brengt ook haar poes mee, die Nikisha genoemd wordt. Ook haar ex P. zal ons vaak bezoeken en meestal in een oeverloze encounter met S. terechtkomen. Ik weet niet meer goed wanneer en hoe en wie precies allemaal deel uit gaan maken van de commune. Het is sowieso een constant komen en gaan van mensen en het kan best dat er op een gegeven moment meer dan 20 mensen wonen in Mudita en iedereen kamers deelt. Ik kan me nog wel herinneren dat Swami S. het voor bekeken houdt. Hij kan zijn werk en het leven in Mudita niet meer combineren. Van A. kan ik me herinneren dat ik haar geïntroduceerd heb. Ik heb een aantal dates met haar gehad in de commune van De Stad Rajneesh (dan: 'Osho Stad Amsterdam') en het klikt wel en ik kan haar overhalen om eens een kijkje bij ons te nemen.

Later komen nog 3 mensen bij ons wonen. En zelfs mijn zus is in april '89 drie weken bij ons met haar kinderen. Ook mijn ex M. heeft een tijd bij ons gewoond.

ik met kinderwagen Twee Ma's gaan in de grote ruimte op de begane grond een crèche verzorgen. Ik ben nog een tijdje caretaker geweest van de kids en doe dat lang niet slecht al zeg ik het zelf en ik heb er zelfs lol in voor de korte tijd dat het duurt.

Ook de banden met de Humaniversity worden aangehaald en we worden officieel een 'Osho Freestate' (de opvolger van de oude 'Misfit Cities').

veeresh Ik maak een logo voor Mudita en we laten hiervan T-shirts maken, waarvan we er nog een weggeven aan Veeresh.

chivas Ook de Chivas Regal vrijdagavond wordt nu professioneel aangepakt en we kopen onze drank in bij de groothandel, die alles netjes komt brengen en de lege flessen weer ophaalt. De drank wordt in een kast bewaard die op slot kan, maar toch zal er regelmatig drank verdwijnen en de kas zal nooit helemaal kloppen. Ik kan me herinneren dat ik een paar keer samen met Ma Dhyan C. op bezoek ben geweest bij die groothandel.

De professionaliteit (denk ik toch) dwingt Ma Dhyan C. er toe om mijn hennepplantage te verbieden. Ik vind dit niet leuk, maar in een soort van stoer gebaar verwijder en vernietig ik onmiddellijk al mijn planten. Heimelijk ben ik best wel boos op haar en op mezelf omdat ik zo slaafs toegeef.

De Chivas-avonden zijn meestal een groot succes. Vaak is het halve Gein en ook vele sannyasins en aanverwanten die in de stad wonen aanwezig. We maken grandioze feesten en er wordt geswingd tot 2, 3 uur 's nachts. Ik heb een fantastische tijd als barman en ook een paar keer als dj. Voor elke vrijdagavond moet al het gewone meubilair, vooral de bankstellen, opgeslagen worden in een ruimte aan de andere kant van de gang. De ijskasten moeten gevuld worden en de begintoestand van de kas berekend. Om het afrekenen aan de bar te vergemakkelijken maken we een soort strippenkaarten die de gasten mee naar huis nemen. Elke strip is een drankje. Alleen sterke drank en cocktails zijn uitgesloten van de strippenkaart (?). Ik geloof dat ook Family-leden een (eigen soort?) kaart krijgen.

De lekkerste cocktail is wat mij betreft onze soort 'Sex on the Beach': 1 shot wodka, 1 shot Baileys Irish Cream en een 1/2 shot Amaretto en veel ijsblokjes. Ik heb er onnoemelijk veel van gedronken. Later merk ik dat het recept voor deze cocktail totaal anders is :-)

Geregeld worden er thema-avonden gehouden, zoals de 'Tropical Night', waarbij we midden in de winter de verwarming flink opdraaien, strandstoelen neerzetten, iedereen uitnodigen om in zwemkostuum te komen en er driftig cocktails gedronken wordt, uiteraard begeleid door aangepaste muziek. We hebben ook een sixties-night gedaan (met onherkenbaar vermomde P. van Supernova) en er schijnt ook een Punk-avond geweest te zijn, maar dat kan ik me niet meer herinnneren.

Nikisha vlucht meestal voor het café-lawaai naar boven en wordt een keer teruggevonden bovenop een strijkplank op de 3e verdieping :-). En ook onze buren klagen regelmatig over lawaaioverlast. Wij vinden dat ze aan het zeiken zijn. Ze kunnen toch ook gewoon meedoen? Ik weet best dat dit ergens niet klopt, maar protesteer niet.

Ik herinner me een optreden van S. met 'het lammetje' en van A. met de Bostella.

Met Ma Deva P. wordt er afgesproken dat zij iedere maand een groep komt geven bij ons en ook Veeresh komt meerdere keren op bezoek om een 'event' te doen. Het is de bedoeling dat alle vaste bewoners deel uit maken van de groepen en events en hier ook voor betalen.

Bij de events met Veeresh brengt hij altijd een aantal mannelijke stafleden mee en ze zijn allemaal gekleed in leren broeken. Very macho :-). Ik herinner me vooral P. als één van 'the boys'. En natuurlijk komen die in de eerste plaats voor de dates. Veeresh zelf date met heel veel vrouwen die voor hem in de rij staan en het is bijna nummertje trekken zoals bij de slagerij. Een date met Veeresh is blijkbaar iets héél speciaals... Stiekem ben ik natuurlijk gewoon jaloers.

Ik tref Veeresh eens aan, de 'day after', helemaal alleen bij ons beneden aan een tafeltje zittend. Zo alleen ziet hij er heel kwetsbaar uit en dat treft me.

Ma Deva P. doet een aantal keren een 9-maanden-training bij ons: Going Beyond All the Dimensions, Esoteric Training en een Tantra-Training. De 'open evenings' zijn heel intens en indrukwekkend, Ma Deva P. op haar best, maar tijdens de esoterische training zelf zie ik haar af en toe voordat de groep begint spieken in boekjes :-).

Bij elk trainingsweekend moet er een kamer verbouwd worden tot stafkamer, waar Ma Deva P. uithangt met degenen die meehelpen de training te leiden. Vaak is dit mijn kamer die voor de gelegenheid telkens verbouwd moet worden. Altijd zijn Ma Prem V., S. en U. van de partij. Zij zijn vaste staf. Net als Ma Dhyan C. Ik ben zelf meestal ook aanwezig. De stafmeetings zijn eigenlijk op zich een groep. Zeker voor mij toch. Er wordt veel geblowd en daar kan ik niet altijd tegen. Ik word meestal paranoïde en angstig. Ik hoor nog Ma Deva P. tegen me zeggen dat ik 'normaal' moet doen, maar ik voel me verschrikkelijk. Bij de laatste trainingen besluit ik om gewoon maar niet meer mee te blowen.

Elke vrijdagavond voor de groep begint moet er altijd enorm veel georganiseerd worden. Want behalve het inrichten van de stafkamer moet er ook een ruimte ingericht worden voor de 'licechecks', de bar moet opgezet worden en nog zo wat dingen. Elke groupie krijgt een licecheck, wijzelf incluis en er moet altijd een geldige AIDS-test getoond worden. Wij als bewoners moeten ons sowieso elke 3 maanden laten checken bij de GG&GD in de stad.

Wat ik van de Esoterische training het meest onthouden heb zijn de experimenten met paddenstoelen en lachgas. De paddo's zijn door mijzelf geplukt, samen met Sat S., in een weiland in het Amsterdamse Bos. Spannend! Ik weet nog dat we betrapt worden door een boswachter en dat één van ons zijn oogst moet afgeven. Gelukkig hebben we nog een zak over. Onder het genot van een pannenkoek of een koffie bespreken Sat en ik het hele hilarische gebeuren in het Pannenkoekenhuis. We hebben zowel Psilocybe semilanceata als een Paneola-soort (waarschijnlijk) geplukt. Over de laatste voel ik me niet zeker, maar Sat dringt aan om ze toch te gebruiken, want ze zijn zo 'lekker groot'. De paddo's smaken naar oud brood of iets dergelijks en het effect is een grappige, lichte 'high', waarbij het lijkt of de lucht 'sprankelt' en 'tintelingen' vertoont.

Voor de lachgas-sessie (die alleen voor Mudita-bewoners en staf is) kopen we een slagroomspuit die op N2O-patronen werkt bij de Blokker. We zitten allemaal op matrassen en inhaleren omstebeurt het gas. Ook geen 'heavy' gebeuren gelukkig, want ik kan me nauwelijks iets herinneren van het effect, behalve dat het heel kort duurt.

De Tantra-training is different shit. Meestal behoorlijk confronterend en in mijn ogen niet altijd even ethisch, want ook teenager-bewoners worden onder enige druk deelgenoot gemaakt van sessies in het bijzijn van de ouders. Ik durf me niet te verzetten, omdat er overtuigend op me in gepraat wordt dat dit echt nodig is… Ik heb me hier jarenlang schuldig over gevoeld en kan er nog steeds kwaad over worden. Ik kan me ook nog een finale-voorstelling herinneren, waarbij ene S. naakt rondloopt en een half uur lang of zoiets een erectie vertoont, best een prestatie, maar wat mij betreft ook nogal gênant.

Eind jaren 80, begin 90 is 'channeling' heel populair aan het worden. Ik lees de boeken van Seth en het beroemde 'Messages from Michael' en de boeken die daarop volgen en raak in de ban van de persoonstypologie die daarin wordt beschreven. Ik blijk een 'Scholar' te zijn met als 'Goal' 'Acceptance', etc. Op de koop toe begint V. zich ook te outen als channel en zij channelt onder andere Michael. Haar stem verandert en het klinkt allemaal best overtuigend.

lazaris Naast Michael is er de 'entity' Lazaris, die maar door één persoon gechanneld wordt (Jach Purcel). De boeken en tapes van Lazaris worden aan de man gebracht door S. via haar business 'MetaVisions'. En ook 'Avatar' wordt heel populair, een soort dure Results-course.

19 januari 1990 krijgen we bericht dat Bhagwan overleden is. Iedereen in tranen. Meer kan ik daarvan eigenlijk niet zeggen. Heb ik mij ook opgelucht gevoeld? Ik weet het niet meer.

In Amsterdam vindt regelmatig de Immortality Club van de Humaniversity plaats. Ik denk in Akhnaton. Ik ben er een paar keer geweest (?), maar kan me er niet veel meer van herinneren.

egosoft Ik weet niet of dat ook in deze periode is, maar ik kom wel eens in de zaak van ene Luc Sala, 'Egosoft' genaamd, in de Kerkstraat, waar je tapes kunt kopen die je hersenhelften synchroniseren. Luc heeft ook iets met computers, die beginnen op te komen en een paar jaar later het internet.

Frank Natale begint zich bezig te houden met sjamanisme en ook met channeling. Hij channelt een 'entity' die 'Francis' heet. Ik ben aanwezig op een sjamanistisch 'event' in het Park Hotel in de stad en daar heeft Frank het over 'being a warrior' ('Soul Hunting'). Ik heb een speciale stok bij me die ik zelf gemaakt heb met een kristal bovenaan en andere versierselen. In Mudita vindt er vervolgens een event plaats waar 'Francis' gechanneld wordt. Ik vind het eerlijk gezegd een povere voorstelling en verdenk Frank ervan de boel te faken. Ik zeg tegen Frank dat ik zo mijn twijfels heb en hij reageert kwaad terug dat ik nooit in hem geloofd heb of zo iets, wat beslist niet waar is. Ma Dhyan C. is upset dat ik zo tegen Frank in ga. Ik verlaat de Chivasruimte en ga teleurgesteld naar mijn kamer.

Swami A. heeft ondertussen ook niet stil gezeten en richt aan de andere kant van de Gaasperplas in een voormalige boerderij een bedrijf op dat voornamelijk draait rond computers: 'Taking Care Of Business'. B. werkt daar en ik geloof ook R. en G. Ik kom er soms ook, al weet ik niet meer waarom. Ik weet nog wel dat ik van Swami A. een floppy krijg met daarop een programma waarmee je op een grafische manier denkprocessen kan tonen en waarbij ook een bord hoort en gekleurde zeshoeken die je op het bord kan kleven. TCOB zal geen lang leven beschoren zijn en na een tijdje failliet gaan.

Het computergebeuren op TCOB is mede een aanleiding om ook voor Mudita een computer aan te schaffen. Ma Prem S. stelt zich beschikbaar om voor de commune een computer aan te schaffen voor 7000 gulden(!), gekocht via TCOB: een AT 286 kloon (merk: 'Friend') met 40 Mb harde schijf en 4 of 8 Mb RAM. Er komt Windows 3 (later gevolgd door 3.1 en 3.11) op te staan en er wordt WordPerfect 5.1, PageMaker 3 en CorelDraw 2 op geïnstalleerd. M.b.v. het programma Stacker wordt het volume van de harde schijf uitgebreid tot het dubbele, maar dit maakt de boel ook enigszins instabiel. De 'General Protection Faults' zijn niet van de lucht.

ik op computer Ik ben feitelijk de voornaamste gebruiker van de computer en maak daarmee het tijdschrift van de commune waarin we onze groepen aan de man/vrouw proberen te brengen, aangevuld met advertenties, die feitelijk het tijdschrift moeten bekostigen. Het tijdschrift zal eerst 'Mudita' heten, na de naamsverandering van de commune heet het 'Anything' en het laatste nummer zal de naam 'Heart to Heart' dragen. Ik heb me daar zeer mee vermaakt en bekwaam mij steeds meer in de grafische (computer) kunsten. Aan een van de nummers heb ik samengewerkt met een Noorse jongen, P., die ervaring heeft op reclamebureaus. We werken een hele nacht door. Super!

tijdschrift tijdschrift Het tijdschrift wordt overigens op plaat gezet door ECO in Amsterdam en gedrukt door Tipos in Castricum, waar ook de Humaniversity Press / Osho Freestate wordt gedrukt. Dus daar moeten we al het materiaal heen brengen, inclusief alle foto's (als referentie) en daar halen we het blaadje ook weer op. Altijd weer bijzonder spannend als er weer een nieuw 'kindje' is uitgekomen en uiteraard zie ik overal fouten en typo's.

graf helden Ik maak ook de diploma's van de groepen en onder de naam 'Chinmayo Graphic Design' (later: 'Grafische Helden') maak ik ook ontwerpen voor anderen. Onder andere het logo van Swami P.'s nieuwe centrum aan de Looiersgracht 'Supernova'. Tenminste dat is de bedoeling, want het bestelde logo wordt afgekeurd en ik kan naar mijn centjes fluiten. Qua geld verdienen doe ik wel een paar leuke jobs in het winkelcentrum van Reigersbos. Ik maak een muurschildering voor een shoarma-tent en een logo voor een Italiaans restaurant: Massimo, dat geleid wordt door een jonge vrouw van 21 jaar. Petje af voor haar lef!

Wat de naamverandering betreft: 'Mudita' blijkt de naam te zijn van een of ander Yoga-centrum en zij claimen de eerste gebruiker te zijn. We worden gedwongen de naam die we van Bhagwan gekregen hebben te droppen en nemen een nieuwe naam aan: Osho's Freestate en dus moet ook de naam van het tijdschrift veranderen.

zen Naast het computerwerk maak ik ook nog astrologische posters op groot formaat, waarbij ik gebruik maak van spuitbusverf en opgeplakte foto's van planeten. Best mooi. Veeresh en Frank Natale krijgen er nog een cadeau. Ik maak ook Zen-achtige foto-collages en ik geloof dat er zelfs een tentoonstelling geweest is in de meditatieruimte.

Een van mijn spirituele helden is Douglas Harding die bij mij veel indruk gemaakt heeft met het boek 'On Having No Head'. Ik wil zijn ideeën en experimenten gebruiken in een groep die ik zelf opgezet heb: 'Blissics'. Ook niet echt een succes overigens en Ma Dhyan C. vindt het hebben van geen hoofd volkomen onzin en vindt het belachelijk dat ik me daarmee inlaat. Pijnlijk.

Mijn ervaring met de computer wordt ook opgemerkt door Ma Deva P., die mij vervolgens uitnodigt om naar Gautama te komen en daar voor gratis logies en eten hun computer te optimaliseren. Dit mislukt grandioos, ondanks telefoontjes naar B. Ik weet niet meer of ik het er leuk heb gevonden, wel dat het eten er zeer karig is. Ik voel me best beschaamd dat de reparatie niet gelukt is. Ik weet er toch gewoon niet genoeg van.

Ook de Zorba the Buddha-disco wordt regelmatig geholpen door met een groep mensen bij te springen. Ik geloof dat we daar nog voor betaald worden ook. Ik doe onder andere een keer de garderobe en ontmoet naast mij een leuke Belgische ma die het snoepwinkeltje openhoudt...

Mijn relaties met vrouwen tijdens de Mudita-periode zijn achtereenvolgens met R., S. en G., onze buurvrouw. Met R. ben ik nog naar haar ouders geweest en ik herinner me dat ze Davidoff sigaretten roken en mij er ook aanbieden. De relatie eindigt in een pijnlijke encounter, maar ik weet niet meer waarom. S. zoekt in de eerste plaats een partner die ook vader wil spelen voor haar twee kinderen, iets wat ik eigenlijk niet zie zitten en ook Ma Deva P.is hoogst verbaasd over deze relatie. Ze heeft een paar maanden geduurd. Met S. ben ik ook aanwezig op een pornografische foto-sessie samen met Ma Dhyan C. en nog wat bewoners. De foto's worden genomen voor het blad 'Bef' dat esthetisch verantwoorde erotiek wil brengen. Zeer vreemde ervaring. Als we op een gegeven moment opkijken zijn beide fotografes verdwenen. Ze wilden ons niet storen.

En nog met S. ben ik aanwezig tijdens het overlijden van mijn moeder. Ze wordt verzorgd in een tehuis in Heiloo en is buiten bewustzijn door een beroerte. Veel kunnen we niet doen, behalve haar slokjes Cointreau geven uit een fles die S. en ik ergens in de buurt gekocht hebben. Het rare is dat ik me mijn zus niet meer kan herinneren, terwijl die er zeker ook bij geweest is. We maken de ruimte intiemer door het licht te dempen en overal waxine-lichtjes te zetten.

Als S. en ik thuis komen is er juist een Tantra-groep met Ma Deva P.bezig en daar heb ik nou echt geen zin in. Ik word min of meer gedwongen om toch deel te nemen. Er is een masturbatiesessie en ik vind het vreselijk. Er volgt een encounter met Ma Dhyan C. en Deva P., omdat ik me niet geef in de groep, want dat zou me helpen om mijn verdriet te verwerken, maar ik wil gewoon niet en toch voel ik me schuldig en vooral boos.

Een paar dagen later is de crematie. Door al het gedoe in Mudita en mijn verplichtingen daar komen we tot overmaat van ramp nog te laat ook. De aanwezige familie vindt het duidelijk schandelijk dat ik niet op tijd ben. Mij doet het niet echt veel, omdat ik toch al uitgebreid afscheid heb genomen, maar echt goed voelt het natuurlijk niet en ik heb er best spijt van.

Als ik niet in een relatie zit date ik rond en er zijn zelfs occasionele triootjes en quatrootjes van gekomen, al dan niet op instigatie van Ma Deva P. Afijn, allemaal heel leuk dus. Net als de orgies die we organiseren, zowel in huis als ook een keer in het huis van U. en S.

De relatie met G. heeft het wat langer uitgehouden, ook nog even nadat ik Mudita verlaten heb. Ik ben ook met haar naar Duitsland geweest om haar ouders, zuster en nichtjes te bezoeken en de Frankfurtse Kerstmarkt. We geven ook gezamenlijk een groep: 'The fun of having a relationship', maar ik geloof niet dat we veel groepies hebben... G. valt overigens regelmatig bij ons binnen. Ze is tenslotte onze buurvrouw en haar tuin komt uit op die van ons. G. geeft ook vaak groepen bij ons: zij is TNI-instructor en geeft de Results Course en aanverwante groepen.

Wat me doet denken aan een groep die ik samen met Ma Dhyan C. geef: 'Friendship'. Ik herinner me dat we twee groupies opsluiten in een kamer. Ze mogen er pas uit als ze vrienden zijn. Ik geloof niet dat we daar nogal ethisch bezig zijn geweest...

Koken voor zoveel mensen valt niet altijd mee en de afwas is soms kolossaal. Ik herinner me nog wel dat ik een keer een maaltijd gemaakt heb waar enkel schimmels, gisten en paddenstoelen deel van uitmaken. Onder andere de grote witte reuzebovisten die een seizoen lang aan de overkant van de Gaasperplas groeien. Mijn medebewoners vinden dat toch nogal griezelig :-)

Ik herinner me ook een maaltijd gemaakt door Ma Deva P. die de kunst verstaat om met praktisch niets iets heerlijks te maken: wat spaghetti, knoflook en rode pepertjes, fantastisch!

Niet leuk wat mij betreft zijn de vreselijke encounters tijdens onze meetings. Achteraf kan ik zien dat we 'Humaniversity-tje' gespeeld hebben, terwijl dat lang niet altijd op zijn plaats geweest is. En ook dat de 'leiding' het altijd beter weet, vooral naar nieuwkomers toe. Wij vinden ons ook een beter soort sannyasins (wegens de connectie met de 'Hum') dan die van de commune in de stad en eigenlijk gedragen we ons als een echte sekte.

Ma Dhyan C. en Ma Deva P.vinden dat wij elkaar vooral dure cadeaus moeten geven om ons welvaartsbewustzijn op te krikken. Maar de meeste van ons zitten in de bijstand en hebben dus geen baan en dus ook weinig geld, waarvan ook nog een gedeelte naar de groepen gaat. Het zou zelfs niet mogelijk zijn om een baan te hebben, omdat het gebeuren in Mudita zoveel tijd en aandacht kost. De bedoeling is natuurlijk dat de commune rijk wordt van haar bezigheden en dat die rijkdom vervolgens terugvloeit naar de bewoners...

Ma Deva P.vindt het ook maar niks dat ik nog steeds shag rook, wegens veel te armoedig en maant mij aan om tenminste sigaretten te roken en iets te eten voordat ik de eerste opsteek. En dat heb ik gedaan totdat ik 20 jaar later gestopt ben...O ja en Ma Dhyan C. rookte van die dure Dunhills :-)

Ik ben de structuur geregeld moe of voel me angstig, vooral voor de 'pressure cooker' en andere encounters die af en toe georganiseerd worden omdat er besloten is dat iedereen 'shit' heeft en ook baal ik (en velen met mij) vaak van het centrumgedoe, het voortdurende georganiseer van groepen, het ronselen van groupies, etc. Ik trek me vaak terug achter de computer, ook als ik er eigenlijk niets te zoeken heb... En dat velen het gedoe moe zijn betekent natuurlijk ook het falen van Mudita als centrum en kasmagneet...

Tijdens een week van Ma Dhyan C.'s afwezigheid wordt er dan ook besloten een experiment te doen door de centrum-commune te veranderen in een gewone woon-commune. De woonkamer verhuist ook van de ongezellige, kale benedenverdieping, naar een kamer op de 1e verdieping, zodat we ook nog een keer niets meer hoeven te verhuizen tijdens de Chivas. Er is ook geen verplichting meer om van alles samen te doen en te organiseren. Ik geloof dat dit experiment de meesten wel bevalt, maar toch wordt de oude structuur opnieuw opgezet na Ma Dhyan C.'s terugkomst (?).

Ma Dhyan C. beslist op een gegeven moment (na het woongroepexperiment?) om buiten de commune te gaan wonen, zodat de ruimte die feitelijk nog steeds op mijn naam staat vrij zal komen. Ik verheug me er op om de commune te verlaten en weer mijn eigen ruimte te hebben.

En dat betekent, wat mij betreft, het einde van het communeleven en langzamerhand ook het einde van het hele sannyas-gebeuren.

Alleen wonen is een zeer prettige ervaring na het gedoe van de commune. Op de wc zitten met de deur open! Geen 'meetings', geen encounters. De douche voor mijzelf! Ik kom, na 10 jaar, inclusief onderbrekingen, tot de conclusie dat ik feitelijk helemaal geen commune-mens ben. Ik heb dat al die tijd maar gedaan omdat ik dacht dat dat 'het juiste' - was om te doen - eerst als linkse activist, daarna als sannyasin. En toch heb ik ook grandioze momenten gekend. Het was ook vaak heel gezellig en heel levendig en ik heb heel veel geleerd, maar niettemin ben ik blij dat ik in mijn kleine studiootje weer op mezelf sta en volledig baas ben over mijn eigen tijd.

Ik wil ook de groepen met Deva P. niet meer doen en eindelijk durf ik dat te zeggen nu ik toch al 'buiten' woon. Zij is not pleased to say the least, maar ik ben tenminste van de druk af.

Niet veel later (een aantal maanden? of toch langer?) zal de commune helemaal ontbonden worden en worden de spullen bij opbod verkocht om daarmee een aantal schulden te kunnen betalen(?). Later kom ik er achter dat alle gereedschappen die ik ingebracht heb 'verdwenen' zijn. Aan de andere kant houd ik er wat meubilair aan over dat ik nog steeds gebruik. Ook de computer komt bij mij terecht. Een tijd later zal ik die machine teruggeven aan Prem S. Dhyan C. was daar niet over te spreken, omdat ze vond dat de computer het eigendom was geworden van de commune. Tja.